Αποστολή 8.5.2016

Ξεκινήσαμε το πρωί από την αποθήκη μας στην Πυλαία. 4 αυτοκίνητα, 9 εθελοντές. Είχαμε μαζί μας αρκετά πάμπερς και μωρομάντηλα που τα παραδώσαμε στο ΕΚΟ στους msf. Tα νούμερα 4-5-6 βρίσκονται σε έλλειψη. Συγκεντρώσαμε με τις αναρτήσεις μας χάρη στη βοήθεια σας και τα διαθέσαμε. Πήραμε επίσης μαζί μας μπανάνες που μαζεύτηκαν, ρούχα και παπουτσάκια. Μία όμορφη και ήρεμη αποστολή σε μία ζεστή ημέρα.
Μαζί μας ήταν και δημοσιογράφοι από την κρατική Φιλανδική τηλεόραση, για ένα ρεπορτάζ που αφορούσε την δράση απλών εθελοντικών ομάδων πολιτών, που ενεργοποιήθηκαν σε όλη την Ελλάδα για το προσφυγικό.

Πήγαμε στο ΕΚΟ και στη συνέχεια Ειδομένη σε μία μίνι συνοικία κοντά στο σταθμό.

Η ζωή εκεί στα σύνορα και στο βενζινάδικο, έχει οργανωθεί πια για τα καλά. Έχουν δημιουργηθεί δρόμοι, συνοικίες, μαχαλάδες, αυτοσχέδιες παράγκες, υποδομές, ψησταριές. Μαγειρεύουν πολλοί μόνοι τους, ζεσταίνουν νερό σε φωτιές, πλένουν τα ρούχα τους, λούζονται.
Αυτό βέβαια δηλώνει μονιμότητα και συνήθεια που συνεπάγονται την δυσκολία αυτών των ανθρώπων να πειστούν να φύγουν σε κέντρα φιλοξενίας.

Η κυβέρνηση προσπαθεί με ειρηνικό τρόπο να πείσει όσους βρίσκονται εγκλωβισμένοι εκεί να μετακινηθούν σε κέντρα. Θα είναι δύσκολο και απαιτεί συντονισμένες προσπάθειες και συνδρομή πολλών. Οι γραμμές του τρένου κλειστές σχεδόν εδώ και 2 μήνες.
Τα προβλήματα πια στην περιοχή είναι εμφανή μιας και η Ειδομένη δεν προβλέπεται να συνεχίσει ως καμπ 12000 ανθρώπων.

Εκατοντάδες οι εργαζόμενοι των διαφόρων οργανώσεων και ξένων ΜΚΟ που ενεργοποιούνται στη περιοχή, χωρίς κανένα συντονισμένο ρόλο των περισσοτέρων. Κανένας δεν είναι κεντρικός συντονιστής και η κατάσταση οργανωτικά συνεχίζει να είναι όπως πάντα. Μία κατάληψη όπου κάποιοι κάνουν πραγματικά ότι μπορούν, ξεπερνώντας τους εαυτούς τους και κάποιοι άλλοι που μέσα από την έλλειψη τους, απλά δυσκολεύουν τους άλλους ακόμη περισσότερο.

Ελπίζουμε να τελειώσει γρήγορα η κατάσταση αυτή. Το σίγουρο είναι πως η Ειδομένη πρέπει να τελειώσει. Οι οικογένειες και τα παιδιά πρέπει να μετακινηθούν σε καλύτερες συνθήκες και να μπουν σε προγράμματα αιτήσεων ασύλου, μετεγκατάστασης κλπ.
Από την πλευρά του το Ελληνικό Κράτος οφείλει να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης, τις παροχές και τις ευκαιρίες για αυτούς τους ανθρώπους μέσα στα κέντρα φιλοξενίας.
Η ομάδα μας είναι παρόν και συμμετέχει σε προσπάθειες ενημέρωσης και προτάσεων που αφορούν αυτούς τους σκοπούς, στα μέτρα των δυνατοτήτων μας. Ελπίζουμε οι ρυθμοί υλοποίησης να γίνουν καλύτεροι. Ο χρόνος περνά και η καθυστέρηση επιβαρύνει ανθρώπινες ζωές, παιδιά που μεγαλώνουν, όνειρα που χάνονται..

Δείτε πως μπορείτε να βοηθήσετε ΕΔΩ

Ο όποιος Πόλεμος θα τελειώσει

 όταν όλοι μας θα γίνουμε ουσιαστικά ενεργοί απέναντι στο κακό.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΣΤΕ ΑΜΕΣΑ

 ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ.

ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ 03/04/2016

(english text follows)

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΜΑΣ
2 φορτηγάκια , 10 επιβατικά 26 εθελοντές η σημερινή μας εξόρμηση. 800 έτοιμες σακούλες με χυμό, μπισκότο, κονσέρβα, φρούτο.
Ένα φορτηγάκι και 2 αυτοκίνητα πάνες και είδη υγιεινής.
8 αυτοκίνητα ταξινομημένα ρούχα και παπούτσια, καπέλα, παιδικά και βρεφικά σετ. Όλα έτοιμα και τακτοποιημένα με την αγάπη των εθελοντών μας.

ΤΙ ΕΙΔΑΜΕ 

Αγάπη και μεγάλη συμμετοχή στην αποθήκη μας.
Ένα μεγάλο κομβόϊ με πρώτη στάση στο βενζινάδικο.
Κατάληψη στην Εθνική οδό, στο ΕΚΟ, χωρίς κανένας να παρεμβαίνει (από κει φύγαμε!).
Είδαμε τις σιδηροδρομικές γραμμές γεμάτες με κόσμο σε σκηνές. Περίπου 1000 άτομα ζούνε στις γραμμές πια, έχοντας αποκλείσει την διέλευση τρένων.
Είδαμε να έχουν οργανωθεί τα νοικοκυριά που μαγειρεύουν πια μόνα τους. Πολλοί μας καλούσανε να φάμε μαζί τους.
Είδαμε μπαρμπέρηδες επί τω έργω.

Είδαμε παραδοσιακό ναργιλέ.

Είδαμε διαμαρτυρίες αφ΄υψηλού...

Είδαμε συνελεύσεις "απεργών".
Είδαμε κόσμο παντού να έχει προσαρμοστεί σε αυτές τις άθλιες συνθήκες,
Είδαμε πολλά παιδιά.
Είδαμε λιγότερα χαμόγελα από άλλες φορές.

Είδαμε πολλές εθελοντικές οργανώσεις αλλά λίγη ουσιαστική οργάνωση.
Είδαμε φίλους Σύριους (45 ημερών) που συνεχίζουν να βοηθάνε τον λαό τους με την ίδια αρχική ζέση.
Είδαμε στο πηγαιμό μας τους μαραθωνοδρόμους στο άλλο ρεύμα και στο γυρισμό είδαμε τι πλαστικό μπουκάλι ρίξανε στο δρόμο. (κάποιος εθελοντής θα τα μαζέψει και αυτά, αν και θα έπρεπε να υπάρχει μέριμνα από την διοργάνωση)

ΤΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑΜΕ

Κάθε αποστολή και μία νέα εμπειρία!!
Τίποτα δεν επαναλαμβάνεται δυστυχώς ή ευτυχώς εκεί στα σύνορα . Όση οργάνωση και να έχεις πηγαίνοντας σε μία αποστολή, για να λειτουργήσουμε σωστά, υπάρχουν και άλλοι παράμετροι που δυστυχώς μας ξεπερνούν. Όλο αυτό το έργο της ανθρωπιστικής βοήθειας χρειάζεται χώρους σωστά οργανωμένους και καλοδιάθετους ανθρώπους με αυξημένα αντανακλαστικά σε επείγουσες καταστάσεις. Η Ειδομένη αρνείται τόσο καιρό να μάθει την έννοια ¨οργάνωση" και "διαχείριση αγαθών".
Οι συνθήκες και οι υποδομές υποστηρίζουν εδώ και μήνες τα ελάχιστα. Η κάθε Οργάνωση περιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο πεδίο και κάπου κει χάνεται η αποτελεσματικότητα στο σύνολο. Τα ρούχα που μπορούν να διατεθούν είναι ελάχιστα σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες του πληθυσμού. Το ίδιο και το γάλα και τα βασικά σε είδη υγιεινής και ιατρικής περίθαλψης.

Στο ίδιο μάθημα σύντομα θα δώσει εξετάσεις και η Πολιτεία στα περιβόητα κέντρα φιλοξενίας.
Οι χώροι χρειάζονται υποδομές και οργάνωση από ανθρώπους που έχουν μία σφαιρική ματιά του θέματος και όχι απλά διαχείριση και διεκπεραίωσης ενός πρότζεκτ σύμφωνα με τις "ισχύουσες διατάξεις".
Απλές ιδέες και λύσεις μπορούν να εφαρμοστούν και να βοηθήσουν στην ποιοτική διαβίωση αυτών των ανθρώπων.
Ελπίζουμε αγνοί εθελοντές και ομάδες να πλαισιώσουν όλη αυτή την προσπάθεια και να έχουν την δυνατότητα να ακουστεί η γνώμη τους.

ΕΜΕΙΣ ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΩΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ ΜΑΣ.
ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΚΟΠΟ ΜΕ ΜΑΣ.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΟΝΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΕΠΙΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΔΥΣΚΟΛΗ ΟΔΟ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΠΟΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΥΜΕ.

Σας ευχαριστούμε που μας στηρίζετε!!!
Σύντομα θα ανακοινώσουμε τις ανάγκες για αυτή την εβδομάδα.

ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΕΔΩ 

Δείτε πως μπορείτε να βοηθήσετε ΕΔΩ

Ο όποιος Πόλεμος θα τελειώσει

 όταν όλοι μας θα γίνουμε ουσιαστικά ενεργοί απέναντι στο κακό.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΣΤΕ ΑΜΕΣΑ

 ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ.

OUR MISSION 2 trucks, 10 cars, 26 volunteers for our today mission. 800 bags with juice, biscuit, can, fruit. One truck and 2 cars with diapers and sanitary kits. 8 cars full of clothes and shoes, hats, children and baby sets. All ready and neat with the love of our volunteers.

WHAT WE SAW Love and a great gathering in our warehouse. A big convoy with the first stop at the gas station. The international road had been closed and no official was there( we left it) We saw the railway lines full of people in tents. There are about 1000 people living on the lines now, having stopped train passages.we saw that they have now organized their housekeeping, cooking now by themselves. Lots of people were inviting us to have lunch with them. We saw hairdressers on duty. We saw the traditional nargile. We saw protesting. We saw gatherings of striking people. We saw people everywhere having adapted to those awful situations. We saw lots of children. We saw less smiles than other times. We saw many volunteers but a poor management of them. We saw Syrian friends (of 45 days) going on to help their people with the same original devotion. We saw during our arrival marathon people running and on our departure noticed how many plastic bottles they had thrown on the street. (Some volunteers have to clean them, although there had to be some care by the institution).

WHAT CONCLUSIONS WE MADE Every mission is a new experience!! Nothing repeats itself, sadly or gladly there on the borders. As much as you are organized going on a mission, to function correctly, there are other parameters as well, and unfortunately they are over us. All this work of humanitarian help needs spaces that are properly organized and people in good mood with sensitive reactions on urgent situations. All this time Eidomeni refuses to get the terms " organization" and " management of goods ". Since months now Conditions and structures cover the least. Each organization is limited on a specific area so effectiveness in general is missing. Clothes capable to be distributed are minimum related to the needs of this population. Same with milk and basic sanitary kits and medical treatment.

Soon the State will be examined on the same lesson, in the famous hospitality centers. Spaces need structures and organizing by people having a global view of the issue and not just management and making a project according to the " regulations in use ". Simple ideas and solutions can be applied to help for a quality living for these people. We hope that these pure volunteers and teams support all this effort and have the chance for their opinion to be heard.

WE AS A TEAM ARE DOING OUR BEST IN THE MAXIMUM OF OUR CAPACITY. WE SUPPORT WHATEVER WE BELIEVE SERVES THE SAME CAUSE AS WE. WE ARE CLOSE TO HUMAN PAIN FOR SEVERAL MONTHS NOW, CHOOSING THE HARD WAY OF SELF MANAGING THE GOODS WE ARE GATHERING. Thank you all for supporting us!!! Soon we are publishing the needs for this week.

http://volunteers-thessaloniki.blogspot.gr/

Κάποιοι σταμάτησαν.. οι πρόσφυγες συνεχίζουν..

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που μέσα σε σημαντικά γεγονότα, απλοί άνθρωποι ενώνονται και παράγουν ένα σπουδαίο έργο.
Κάτι τέτοιο έγινε με το προσφυγικό και με την Ειδομένη. Ένα τόσο μεγάλο θέμα, αγκαλιάστηκε απ’ όλο τον κόσμο.
Η Ειδομένη για τους περισσότερους Έλληνες ήταν άγνωστη. 
Έγινε ευρέως γνωστή όμως τους τελευταίους μήνες.
Αυτό όλο το κύμα ενδιαφέροντος είχε από πίσω του ένα μεγάλο "καλό". Ένα ανθρωπιστικό τσουνάμι που ήρθε να αγκαλιάσει κάθε μαύρη σκέψη και φόβο. Είχε από πίσω του την αγάπη, την αφύπνιση και την έγνοια χιλιάδων ανθρώπων. Είχε από πίσω του την ανθρωπιά που ξύπνησε μέσα μας ο πόνος και ο κατατρεγμός μιας ολόκληρης περιοχής της γης.
Έτσι η Ειδομένη έγινε αθέλητα ένας εγγυητής, ένας θεματοφύλακας της Ευρωπαϊκής συνείδησης. 

Ήμασταν και μεις εκεί από τις αρχές του Ιούνη με σταθερή παρουσία. Χωρίς παύσεις, χωρίς ενστάσεις, χωρίς δικαιολογίες, όπως και πάρα πολλοί άλλοι όλο αυτό το διάστημα.
Είναι αλήθεια πως για αυτό που έγινε στην Ειδομένη, δεν ήταν κανένας προετοιμασμένος.
Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί το καλοκαίρι πως θα υπάρξει μέρα που θα περάσουν πάνω από 10000 άνθρωποι τα σύνορα. Έγινε όμως.
Είναι αλήθεια πως το 95% της ανθρωπιστικής βοήθειας που δόθηκε σε περίπου 750000 ανθρώπους από τον Ιούνιο ως και στις αρχές Δεκέμβρη, προέρχεται από τον Ελληνικό λαό.
Είναι αλήθεια , πως πολλοί εθελοντές βρεθήκαμε σε ρόλους που δεν έπρεπε να έχουμε. Κάναμε πράγματα και δουλειές που δεν ήταν δικά μας. Αλλά έτσι γίνεται σε όλα. Κάποιος σκάβει το βουνό, κάποιος ανοίγει το δρόμο, άλλος τον στρώνει κλπ. Αυτός που θα βάλει τις γραμμές δεν σημαίνει όμως πως είναι άχρηστος. Αυτή είναι η δουλειά του. Δεν σημαίνει πως αυτός που σκέφθηκε να φτιάξει τον δρόμο είναι καλύτερος άνθρωπος από αυτόν που ήρθε να βάλει τις πινακίδες.
Σε αυτή την παγίδα πέσανε κάποιοι εθελοντές. Θεώρησαν τους εαυτούς πιο σημαντικούς και πιο απαραίτητους. Γίνανε έτσι δίκαιοι κριτές των πάντων.
Το αποτέλεσμα; Εκεί που έπρεπε να χαμογελάσουν, μαλώσανε. Εκεί που έπρεπε να βοηθήσουν, δικάσανε, εκεί που έπρεπε να ενώσουν όλους, διχάσανε τους πάντες.
Έτσι λοιπόν, αντί με αξιοπρέπεια να αφήσουν τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους, επέλεξαν να τον χαράξουν.
Απάντησαν στον ρατσισμό του διαχωρισμού με ρατσισμό διαχωρισμού. Έτσι αφού υπάρχουν καλοί και κακοί πρόσφυγες, ας υπάρχουν καλοί και κακοί εθελοντές. Οι «κακοί» θα είναι όσοι βοηθάνε τους καλούς πρόσφυγες και τις ΜΚΟ και οι «καλοί» αυτοί που θα καλύψουν την ανεπάρκεια των άλλων και θα τρέξουν να βοηθήσουν τους κακούς.
Αστεία πράγματα...
Αλλά ας μην σταθούμε σε αυτό. Το κακό έγινε. Με ανακρίβειες και με ενημερώσεις δια τηλεφώνου οι Εθελοντές Κιλκίς μάθανε πως δεν μπαίνει κανένας εθελοντής στο πεδίο.
Έτσι αυτό το Καλό που στην αρχή εξυπηρέτησε η παλιά ομάδα μας Εθελοντές Κιλκίς Θεσσαλονίκης, τώρα ήρθε να προκαλέσει κακό κατά την γνώμη μας.
Δημιούργησε ρήξη χωρίς να υπάρχει. Έτσι προκάλεσε αυτό που φοβόμασταν και προσπαθούσαμε να αποτρέψουμε όλο αυτό το διάστημα κάποιοι από μας.
Σταμάτησαν πολλές εθελοντικές δράσεις χωρίς να έχει σταματήσει τίποτα.
Η Ειδομένη δεν πρέπει να απομονωθεί.
Κάνουμε έκκληση σε όλες τις ομάδες και σε όλους τους εθελοντές.
Στην Ειδομένη αυτή την στιγμή, παρόλο το κρύο διέρχονται 1500 έως 2500 άνθρωποι την ημέρα.
Αυτοί οι «καλοί» πρόσφυγες έχουν μαζί τους παιδιά, μάνες, έγκυες. Κάποιοι είναι ακόμη βρεγμένοι. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Απλά λείπουν οι εθελοντές, λείπει το χαμόγελο, λείπει το καλωσόρισμα και η ανθρωπιά. Η αστυνομία επισπεύδει τη διέλευση και κανένας δεν διεκδικεί καμία ανθρωπιστική δράση. Η διανομή του Praksis έχει εξοριστεί στα χωράφια. Οι εγκαταστάσεις σε μη χρήση. Γιατρό δεν προλαβαίνει κανένας ότι πρόβλημα και να έχει. Όλος ο κόσμος αναμένει στα λεωφορεία. Και πάνω σε αυτή την εικόνα, κάποιοι εθελοντές νιώθουν δικαιωμένοι με το πόνο που συνεχίζει να υφίσταται.
Φίλοι μας, ότι ίσχυε τόσους μήνες, ισχύει και τώρα.
Είτε τους θέλει η Ευρώπη είτε όχι, όλοι τους έχουν ανάγκη συμπαράστασης, έχουν ανάγκη ενός γιατρού, έχουν ανάγκη ενός στεγνού ρούχου. Ας μην κάνουμε διαχωρισμούς ούτε καν προς την βοήθεια αν θέλουμε να είμαστε αλληλέγγυοι, και ας θυμόμαστε πως αλληλέγγυος είναι πρώτα αυτός που καταφέρνει να συμβιώνει με τους οικείους του.
Ίσως τελικά πολλοί βρήκαν ευκαιρία να σταματήσουν. Ίσως αυτό και να θέλουν κάποιοι.
Μας προβληματίζει που η Ελληνική Κυβέρνηση δεν έχει αξιοποιήσει όλη αυτή την μεγάλη ανθρωπιστική κινητοποίηση. Θα το περιμέναμε μιας και η κάθε κυβέρνηση αντιπροσωπεύει τον ίδιο τον λαό της.
Θέλουμε να πιστεύουμε και να ελπίζουμε πως δεν είναι τα πράγματα έτσι.
Πως η Κυβέρνηση έχει και μια ανθρωπιστική διάθεση στήριξης αυτών των ανθρώπων.
Πως η Αστυνομία σέβεται ακόμη την διάθεση των πολιτών να βοηθήσουν, όπως έκανε τόσους μήνες.
Πως τα Ηνωμένα Έθνη έχουν πλάνο συνεργασίας για να αξιοποιήσουν την βοήθεια που καταφθάνει.
Πως όλοι όσοι ήρθαν στα σύνορα, ήρθαν γιατί καλέστηκαν από την ανθρωπιά τους.
Η ομάδα μας συνεχίζει να ανεβαίνει και να στηρίζει. Έχουμε επαφή και ενημερωνόμαστε. Στηρίζουμε τους μάγειρες που ανέλαβαν μέρος της σίτισης εδώ και κάποιες μέρες.
Το ίδιο ξέρουμε ότι κάνανε και άλλες ομάδες της Θεσσαλονίκης, των Γιαννιτσών, της Χαλκηδόνας, της Κατερίνης και άλλες πολλές.
Φτιάχνουμε επίσης έτοιμες σακούλες, μαζεύουμε σκουφιά, κασκόλ, γάντια και κάλτσες. Ανεβαίνουμε μία με δύο φορές την εβδομάδα εφόσον δεν μαγειρεύουμε προς το παρόν και ευελπιστούμε σύντομα να ξεκαθαρίσουν οι Συντονιστές της Ειδομένης τον ρόλο των εθελοντών. Όχι επειδή ψάχνουμε ρόλο, αλλά επειδή υπάρχει ακόμη ανάγκη.
Σίγουρα έχουν γίνει πολλά λάθη και με πολλές καθυστερήσεις έχουν γίνει τα ελάχιστα, αλλά οφείλουμε όλοι να προσπαθούμε και να ελπίζουμε, γιατί αλήθεια, μπορεί το προσφυγικό πρόβλημα να μην είναι δικό μας, αλλά η αγάπη δεν έχει σύνορα ούτε διακρίσεις, ούτε υπεροψίες.
Και κει μέσα στο χειμώνα θα βρίσκονται άνθρωποι και όχι άλμπουμ ιστορικής αναδρομής για να δείχνουμε στα παιδιά μας

25.10.2015 ημέρα Κυριακή

, ήμασταν  17 εθελοντές από την ομάδα μας στη Θεσσαλονίκη. Μας φανήκαμε πολλοί..
Από τις 16.30  ήμασταν στην Πολυτεχνείου, φορτώσαμε το φορτηγό και τα αυτοκίνητα, καθώς ερχόντουσαν και οι εθελόντριες της μαγειρικής.

Φθάσαμε Ειδομένη στις 19.30.. λίγα λεωφορεία και γλυκός καιρός όταν φθάσαμε νωρίς το απόγευμα.
Μα σαν πέρασε λίγο η ώρα, τα λεωφορεία συνέχιζαν να έρχονται σταθερά. Η θερμοκρασία έπεφτε σταδιακά και η υγρασία ανέβαινε. Κανείς μας δεν κάθισε στιγμή

Οι ανάγκες στη διανομή φαγητού και ρούχων μεγάλες για να γίνεται μια σωστή και αξιοπρεπής δουλειά.
Προσπαθούμε όσο είμαστε εκεί να κάνουμε το καλύτερο, με χαμόγελα και με ηρεμία. 

Οι πρόσφυγες το εισπράττουν αυτό. Μας χαμογελούν. Παίρνουν θάρρος και έρχονται και ζητούν πράγματα που χρειάζονται. Το κρύο και η πείνα δεν αφήνει περιθώρια δισταγμού. Όταν φύγαμε οι περισσότεροι.. περίπου στις 03:00, όλοι νιώθαμε την υγρασία να μας έχει διαπεράσει, τα ρούχα βρεγμένα, χωρίς να βρέχει. Τι θα γίνει τον χειμώνα.?

Πολλά παιδιά εχθές, πολλές γυναίκες. Μεγάλη ανάγκη σε φαγητό και ρούχα.
Πού θα κοιμηθούν ρώτησε μια εθελόντρια που ήρθε εχθές πρώτη φορά? Της δείξαμε σιωπηλά τις τέντες.. Ο αγώνας τους τώρα αρχίζει.. από αυτά τα σύνορα. Το κρύο της Ευρώπης τους περιμένει..


Η Ομάδα μας
Περίπου 700 μερίδες φαγητό, 300 έτοιμες σακούλες κιτ. 
Μπισκότα, 300 κρουασάν, γάλατα, κομπόστες, βραστά αυγά, ψωμιά, ριζόγαλα και κρέμες.

Ένα φορτηγό ταξινομημένο με ρούχα και παπούτσια που δόθηκαν όλα σε 5 ώρες.

ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΠΩΣ Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΘΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΕΙΔΟΜΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ.
Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ. 



ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΜΩΣ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΙΔΟΜΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ.


Δεκάδες Εθελοντές και ομάδες, σύλλογοι, οικογένειες από όλη την Ελλάδα, συμμετέχουν σε μία εθελοντική αφύπνιση που είναι πρωτοφανής όχι μόνο για τα δεδομένα της Ελλάδας αλλά και όλου του Κόσμου. Όλος αυτός ο κόσμος είναι που στηρίζει ουσιαστικά αυτούς τους ανθρώπους. Όλος ο Ελληνικός λαός είναι που λέει έμπρακτα, στεκόμαστε δίπλα σας και σας ευχόμαστε ένα καλύτερο αύριο. 


Συνεχίζουμε μαζί σας...

Το χαρτάκι της Ελευθερίας

Εχθές από τα χαράματα μαγειρεύουμε, φτιάχνουμε σακούλες με είδη υγιεινής. Ξεχωριστά για γυναίκες, παιδιά, βρέφη. Παραλάβαμε δέματα από όλη την Ελλάδα. Ένα φορτηγό και δύο αυτοκίνητα τρόφιμα και ρούχα από την Ερτ 3 που την ευχαριστούμε. Νωρίς το απόγευμα φύγαμε 18 άτομα από Κιλκίς και Θεσσαλονίκη με 1500 μερίδες φαγητού. Φθάσαμε και συναντήσαμε 1000 στους δρόμο και στα σύνορα 2000 κόσμο. Παντού έβλεπες ανθρώπους. Με το που νύχτωσε η ατμόσφαιρα άρχισε να ηλεκτρίζεται. Όλοι φύγανε. Μείναμε εμείς. Αριστερά τα σύνορα. Δεξιά 3000 άνθρωποι, ταλαιπωρημένοι, πεινασμένοι, φοβισμένοι. Σκοτάδι… Ευτυχώς είχαμε φέρει φώτα και μια γεννήτρια. Φωτίσαμε 50 μέτρα, αυτά τα τελευταία από Ελλάδα… Άκουγες ένα βουητό, όλα δείχνανε ότι κάτι κακό θα συμβεί. Η αστυνομία της γείτονος χώρα προειδοποίησε. 50-50 σε ομάδες και όταν σας πούμε. Αλλιώς τα σύνορα κλείνουν.. με όποιο κόστος... Οι αρχηγοί των ομάδων και όσοι μιλούσαν αγγλικά ήταν σίγουροι για το κακό. Δεν μπορούμε να τους κρατήσουμε. Μην βγάλετε φαγητό σε καμία περίπτωση. Έχουν να φάνε κάποιοι δύο μέρες. Παιδιά κλαίγανε, άλλα λιποθυμούσαν.

 Κανένας γιατρός. Εμείς είχαμε μαζί μας 2. Κάνανε τα πάντα. Δεν ξέραμε τι να κάνουμε με τον κόσμο. Βρεθήκαμε σε δίλημμα. Να κάτσουμε ή όχι; Ο ΟΗΕ τους εμπνέει εμπιστοσύνη, είχε δώσε και χαρτάκια για κάποια γκρουπ, ως το 13. Ερχόντουσαν και ζητούσαν από μας. Στη αρχή θυμωμένοι, ανήσυχοι. Τι θα κάνουμε μας λέγανε; Είμαστε εδώ από το πρωί; Η κατάσταση θα έφευγε εκτός ελέγχου. Όλοι θέλανε το χαρτάκι του ΟΗΕ και εμείς δεν το είχαμε. Φωνές για να εξηγήσουμε ότι πρέπει να μείνουν ήρεμοι, απεγνωσμένες προσπάθειες να πείσουμε όλους αυτούς να κάτσουν ήσυχα. Και το θαύμα έγινε. Μας πήρε τρεις ώρες αλλά έγινε. Χαρτάκι με αριθμό θέλανε, μια σειρά προτεραιότητας μέσα στο χάος της αβεβαιότητας. Χαρτάκι τους δώσαμε. Ζ1, Ζ2, φθάσαμε κάπου στο 60. 60 γκρουπ των 50 ανθρώπων. Δεν ξέρω πως βγήκε το Ζ, αλλά για μένα δήλωνε ΖΗΣΕ 1, ΖΗΣΕ 2.. Έπρεπε να εξηγήσουμε σε τόσους πολλούς ανθρώπους επί τόσες ώρες. «Δεν είμαστε αστυνομία, ούτε ΟΗΕ, ούτε υπεύθυνοι. Είμαστε πολίτες, είμαστε εθελοντές. Είμαστε εδώ για σας, βοηθήστε μας. Ηρεμήστε. Πείτε στους ανθρώπους σας να είναι ήσυχοι και υπομονετικοί. Έχετε παιδιά και έχουμε και μεις παιδιά. Τους δείχναμε φωτογραφίες από τα παιδιά μας. Βοηθήστε μας να σας βοηθήσουμε. Προστατέψτε τα παιδιά σας, σώστε τις γυναίκες. Μην περάσετε με βία. Προστατέψτε εμάς, να προστατέψουμε εσάς. Πείτε στους άλλους αρχηγούς τα ίδια, ενημερώστε τους πάντες. Σώστε τον λαό σας, μην κάνετε λάθος.» Άρχισαν να ηρεμούν, το μήνυμα άρχισε να φεύγει. Λίγο η κούραση, λίγο η πείνα, λίγο το χαρτάκι, λίγο ο Θεός, όλα πήραν τον δρόμο τους. Περάσανε πολλοί, θα περάσουν και άλλοι. Φύγαμε από κει 8 το πρωί.

Εχθές όμως κινδυνεύσαμε, όπως και άλλα βράδια. Εχθές όμως πιο πολύ από κάθε άλλη φορά. Και αυτό γιατί βρεθήκαμε σε ένα ρόλο που δεν είναι δικός μας. Καλούμε τους Αρμόδιους να σεβαστούν τις ανθρώπινες ζωές. Βρίσκονται στα χώματα μας. Είμαστε υπεύθυνοι για να τους προστατέψουμε. Βάλτε φώτα. Καθίστε βράδυ. Το βράδυ είναι δύσκολα εκεί. Μην τους δώσετε φαγητό, μην τους δώσετε τίποτα. Δώστε τους μια ελπίδα και ένα χαρτάκι. Φροντίστε την ψυχή τους, όχι το σώμα τους. Θα τα καταφέρουν..

Ειδομένη

Είναι σημαντική εμπειρία έστω και να πάει κάποιος εκεί. Έστω και για μια φορά. 
Δεν θα γυρίσει ίδιος, είναι το μόνο σίγουρο.

Υπάρχουν πραγματικές ανάγκες εκεί. Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν με διαλυμένα παπούτσια. Δεν ζητιανεύουν. 
Υπάρχει αξιοπρέπεια που σε εκπλήττει. 
Υπάρχει πόνος και ανάγκη για κουράγιο. 

Μια αόρατη ανάγκη να νιώσεις ότι περπατάς πάνω σε χώμα που δεν σε νιώθει εχθρό.

Τρία παιδιά- ένα καρότσι

Τρία παιδιά- ένα καρότσι κι ένας πατέρας πεσμένος στο χώμα να κλαίει από τους πόνους.
Πριν από τρία χρόνια είχε χτυπηθεί με σφαίρα στο πόδι.
Χθες περπατούσε επί 13 ώρες ασταμάτητα. Τόσο έκανε Θεσσαλονίκη-Ειδομένη χωρίς σταματημό.
Όταν έφθασε, τα πόδια του και ο ίδιος ήταν σε απελπιστική κατάσταση.
Τα γεγονότα μας ξεπερνούν..

Βρείτε μας στο Facebook