ΑΠΟΣΤΟΛΗ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Την Κυριακή 20 Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί αποστολή της ομάδας μας.

Συγκεντρώνουμε ΜΟΝΟ:

ΑΥΓΑ, ΠΛΥΜΕΝΑ ΦΡΟΥΤΑ, ΨΩΜΙ.

Η συγκέντρωση θα γίνει στην Πυλαία, Πολυτεχνείου 75
12:30-14:00 και αναχώρηση στις 15:00

Σας παρακαλούμε αυτή την περίοδο να μη μας φέρετε καθόλου ρούχα!!! Υπάρχει πρόβλημα χώρου και πρέπει να προωθήσουμε πρώτα όσα υπάρχουν ήδη στην αποθήκη.

Σας ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας για την εμπιστοσύνη, την αγάπη και τη στήριξη που μας δίνετε καθημερινά! Η δική σας βοήθεια κάνει εφικτή την προσπάθεια μας! Όλοι μαζί γιατί η αγάπη και η προσφορά δεν έχουν σύνορα!

Όποιος μπορεί, ότι μπορεί, όσο μπορεί!

Δείτε πως μπορείτε να βοηθήσετε ΕΔΩ

Ο όποιος Πόλεμος θα τελειώσει

 όταν όλοι μας θα γίνουμε ουσιαστικά ενεργοί απέναντι στο κακό.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΣΤΕ ΑΜΕΣΑ

 ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ.

Την ημέρα των εκλογών 20 Σεπτεμβρίου, ένας από τους συντονιστές των Εθελοντών Θεσσαλονίκης και εκπρόσωπος της ομάδας Εθελοντών Κιλκίς-Θεσσαλονίκης, σε τηλεοπτική συνέντευξη στην ΕΡΤ3 για το προσφυγικό.

Παρουσίαση του εθελοντικού έργου.
Έκκληση για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όλο το 24ωρο
Έκκληση προς την Πολιτεία να κάνει πρόληψη στα σενάρια για κλείσιμο των συνόρων.


Στο1:27' η έναρξη του θέματος.

Δείτε το βίντεο εδώ.

http://webtv.ert.gr/ert3/20sep2015-i-ora-tis-kalpis/

Το χαρτάκι της Ελευθερίας

Εχθές από τα χαράματα μαγειρεύουμε, φτιάχνουμε σακούλες με είδη υγιεινής. Ξεχωριστά για γυναίκες, παιδιά, βρέφη. Παραλάβαμε δέματα από όλη την Ελλάδα. Ένα φορτηγό και δύο αυτοκίνητα τρόφιμα και ρούχα από την Ερτ 3 που την ευχαριστούμε. Νωρίς το απόγευμα φύγαμε 18 άτομα από Κιλκίς και Θεσσαλονίκη με 1500 μερίδες φαγητού. Φθάσαμε και συναντήσαμε 1000 στους δρόμο και στα σύνορα 2000 κόσμο. Παντού έβλεπες ανθρώπους. Με το που νύχτωσε η ατμόσφαιρα άρχισε να ηλεκτρίζεται. Όλοι φύγανε. Μείναμε εμείς. Αριστερά τα σύνορα. Δεξιά 3000 άνθρωποι, ταλαιπωρημένοι, πεινασμένοι, φοβισμένοι. Σκοτάδι… Ευτυχώς είχαμε φέρει φώτα και μια γεννήτρια. Φωτίσαμε 50 μέτρα, αυτά τα τελευταία από Ελλάδα… Άκουγες ένα βουητό, όλα δείχνανε ότι κάτι κακό θα συμβεί. Η αστυνομία της γείτονος χώρα προειδοποίησε. 50-50 σε ομάδες και όταν σας πούμε. Αλλιώς τα σύνορα κλείνουν.. με όποιο κόστος... Οι αρχηγοί των ομάδων και όσοι μιλούσαν αγγλικά ήταν σίγουροι για το κακό. Δεν μπορούμε να τους κρατήσουμε. Μην βγάλετε φαγητό σε καμία περίπτωση. Έχουν να φάνε κάποιοι δύο μέρες. Παιδιά κλαίγανε, άλλα λιποθυμούσαν.

 Κανένας γιατρός. Εμείς είχαμε μαζί μας 2. Κάνανε τα πάντα. Δεν ξέραμε τι να κάνουμε με τον κόσμο. Βρεθήκαμε σε δίλημμα. Να κάτσουμε ή όχι; Ο ΟΗΕ τους εμπνέει εμπιστοσύνη, είχε δώσε και χαρτάκια για κάποια γκρουπ, ως το 13. Ερχόντουσαν και ζητούσαν από μας. Στη αρχή θυμωμένοι, ανήσυχοι. Τι θα κάνουμε μας λέγανε; Είμαστε εδώ από το πρωί; Η κατάσταση θα έφευγε εκτός ελέγχου. Όλοι θέλανε το χαρτάκι του ΟΗΕ και εμείς δεν το είχαμε. Φωνές για να εξηγήσουμε ότι πρέπει να μείνουν ήρεμοι, απεγνωσμένες προσπάθειες να πείσουμε όλους αυτούς να κάτσουν ήσυχα. Και το θαύμα έγινε. Μας πήρε τρεις ώρες αλλά έγινε. Χαρτάκι με αριθμό θέλανε, μια σειρά προτεραιότητας μέσα στο χάος της αβεβαιότητας. Χαρτάκι τους δώσαμε. Ζ1, Ζ2, φθάσαμε κάπου στο 60. 60 γκρουπ των 50 ανθρώπων. Δεν ξέρω πως βγήκε το Ζ, αλλά για μένα δήλωνε ΖΗΣΕ 1, ΖΗΣΕ 2.. Έπρεπε να εξηγήσουμε σε τόσους πολλούς ανθρώπους επί τόσες ώρες. «Δεν είμαστε αστυνομία, ούτε ΟΗΕ, ούτε υπεύθυνοι. Είμαστε πολίτες, είμαστε εθελοντές. Είμαστε εδώ για σας, βοηθήστε μας. Ηρεμήστε. Πείτε στους ανθρώπους σας να είναι ήσυχοι και υπομονετικοί. Έχετε παιδιά και έχουμε και μεις παιδιά. Τους δείχναμε φωτογραφίες από τα παιδιά μας. Βοηθήστε μας να σας βοηθήσουμε. Προστατέψτε τα παιδιά σας, σώστε τις γυναίκες. Μην περάσετε με βία. Προστατέψτε εμάς, να προστατέψουμε εσάς. Πείτε στους άλλους αρχηγούς τα ίδια, ενημερώστε τους πάντες. Σώστε τον λαό σας, μην κάνετε λάθος.» Άρχισαν να ηρεμούν, το μήνυμα άρχισε να φεύγει. Λίγο η κούραση, λίγο η πείνα, λίγο το χαρτάκι, λίγο ο Θεός, όλα πήραν τον δρόμο τους. Περάσανε πολλοί, θα περάσουν και άλλοι. Φύγαμε από κει 8 το πρωί.

Εχθές όμως κινδυνεύσαμε, όπως και άλλα βράδια. Εχθές όμως πιο πολύ από κάθε άλλη φορά. Και αυτό γιατί βρεθήκαμε σε ένα ρόλο που δεν είναι δικός μας. Καλούμε τους Αρμόδιους να σεβαστούν τις ανθρώπινες ζωές. Βρίσκονται στα χώματα μας. Είμαστε υπεύθυνοι για να τους προστατέψουμε. Βάλτε φώτα. Καθίστε βράδυ. Το βράδυ είναι δύσκολα εκεί. Μην τους δώσετε φαγητό, μην τους δώσετε τίποτα. Δώστε τους μια ελπίδα και ένα χαρτάκι. Φροντίστε την ψυχή τους, όχι το σώμα τους. Θα τα καταφέρουν..

Το αφιέρωμα στην εθελοντική δράση της Ειδομένης με υλικό της ομάδας μας και συνέντευξη της. Ευχαριστούμε την Anna Omiridou και την ΕΡΤ 3 για την προβολή του θέματος.

Ειδομένη

Είναι σημαντική εμπειρία έστω και να πάει κάποιος εκεί. Έστω και για μια φορά. 
Δεν θα γυρίσει ίδιος, είναι το μόνο σίγουρο.

Υπάρχουν πραγματικές ανάγκες εκεί. Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν με διαλυμένα παπούτσια. Δεν ζητιανεύουν. 
Υπάρχει αξιοπρέπεια που σε εκπλήττει. 
Υπάρχει πόνος και ανάγκη για κουράγιο. 

Μια αόρατη ανάγκη να νιώσεις ότι περπατάς πάνω σε χώμα που δεν σε νιώθει εχθρό.

Προσφυγιά

Έτος 2015. 
Ένας ηλικιωμένος καταπονημένος, χαμένο βλέμμα με δύο μικρά παιδιά. "που είμαστε παλικάρι μου? - Δεν ξέρεις παππού? - 47 μέρες περπατώ χωρίς να ξέρω που πάω. - και τα παιδιά? - εγγόνια μου. -Οι γονείς τους? - δεν ξέρω. τα είχα στο σπίτι.ακούστηκαν πυροβολισμοί πολλοί. άρπαξα τα παιδιά και κάτι χρυσαφικά και άφησα τα πάντα πίσω. τα παιδιά μου θα είναι νεκρά. τώρα περπατάμε. έχω έναν αδελφό στη Γερμανία."

Ευρώπη 21ου αιώνα. "Νεαρός Σύριος με Σουηδικό διαβατήριο. - τι κάνεις εδώ? Ζω χρόνια στη Σουηδία, είμαι Ευρωπαίος πολίτης. Ο αδελφός μου έφυγε από Συρία, πέρασε Μυτιλήνη. Ήρθα με αεροπλάνο και πήγα να τον πάρω από κει. Ο αδελφός μου όμως είναι μετανάστης. Τι να κάνω? Περπατώ μαζί του και θα πάμε με τα πόδια στη πατρίδα μου."

Ελλάδα της Κρίσης. 19 Ιουλίου
Η γιαγιά Παρθένα 81 χρονών, εκεί κοντά στα σύνορα, στο σπιτάκι της. Ταίζει, φροντίζει, προσφέρει ξεκούραση, χαμογελά στο πόνο και στη προσφυγιά.

Θωμάς, Σοφία, Νατάσα, Χρήστος, Στέλιος, Ειρήνη, ο μικρός Ηρακλής,Ζωή, Ηρώ, Μπάμπης, Θόδωρος, Βασίλης, Μαρία, Δήμητρα, Ανδρέας και άλλοι που δεν πρόλαβα να γνωρίσω και άλλοι αφανείς που μαγειρεύουν, που ετοιμάζουν, που συγκεντρώνουν, που νοιάζονται.

Τελικά και ένα απλό καπέλο μπορεί να είναι πολύτιμο στη σωστή στιγμή. Και ένα αυτοκινητάκι να κάνει ένα παιδάκι να χαμογελάσει για λίγο μέσα στη ταλαιπώρια του.
Εμείς θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε όσο μπορούμε αυτή τη προσπάθεια. Χρειάζονται αγαθά, τρόφιμα, ξηρά τροφή, είδη υγιεινής και φάρμακα. 

Πόσο τιμάτε μία ανθρώπινη ζωή

Στην Ειδομένη, το αβάσταχτο κρύο του φετινού χειμώνα έδωσε την θέση του στην επικίνδυνη, ανυπόφορη ζέστη του καλοκαιριού. 
Και δυστυχώς οι βροχές σταθερό φαινόμενο μέχρι πριν ένα μήνα. Με σταθερή την απουσία υποστέγου, εδώ και 11 μήνες όπως και την απουσία κάδου απορριμάτων. 


Μάλλον φοβηθήκαμε ότι θα «μας μείνουν» οι πρόσφυγες, εάν βάλουμε ένα κάδο, μία τουαλέτα και ένα υπόστεγο. 

Ποιος πρόσφυγας θα μείνει στην Ελλάδα όταν οι ίδιοι Έλληνες ξενιτευόμαστε για ένα καλύτερο αύριο;
Πόσο δύσκολο άραγε είναι να προστατεύσουμε ανθρώπινες ζωές, παιδιά, εγκύους, ανήμπορους. 
Πόσο τιμάτε μία ανθρώπινη ζωή;